خط کشی عرضی

خط کشی های عرضی شامل خط ایست، خط حق تقدم، گذرگاه عابر پیاده و خط کشی محل های توقف، همگی به رنگ سفید است. به علت اینکه زاویه دید برای مشاهده خط کشی محدود است، تمام خط کشی های عرضی به نحوی ترسیم می شود که متناسب با خط کشی های طولی قابل رویت باشد. همچنین وقتی که خطوط طولی و عرضی با هم دیده میشود، اختلاف دید به وجود نیاید.

 

انواع خط کشی های عرضی و کاربرد آنها:

۱- خط ایست

برای مشخص کردن محل دقیق توقف اجباری وسایل نقلیه به وسیله چراغ راهنما، تابلو ایست یا هر نوع وسیله قانونی دیگر، از این خط کشی استفاده می شود. خط ایست دارای ضخامتی برابر ۵۰ سانتیمتر است و در عرض گذرگاه های نزدیک شونده به تقاطع ترسیم می شود. در صورت وجود خط کشی عابر پیاده، خط ایست یک متر جلوتر از این نوع خط کشی رسم خواهد شد. به هر صورت خط ایست نباید از ۱ متر نزدیکتر و از ۱۰ متر دورتر از نزدیکترین لبه معبر متقاطع کشیده شود. در صورت استفاده از خط ایست همراه با تابلو ایست، خط ایست باید در امتداد پایه تابلو ایست کشیده شود.

۲- خط کشی گذرگاه عابر پیاده

این خط کشی در تقاطع های کنترل شده توسط چراغ، یا تابلو ایست، برای راهنمایی عابران در یک مسیر مشخص استفاده می شود. در تقاطع های فاقد چراغ راهنما، یا تابلو ایست، این نوع خط کشی وسیله ای برای آگاه کردن رانندگان از وجود عابران در مسیر است. فاصله بین خطوطی که در محل عبور عابران پیاده کشیده می شود باید حداقل معادل عرض خطوط باشد و عرض یک بلوک عابر ۵۰ سانتی متر، طول آن نیز ۵ متر است و فاصله خالی بین دو خط نیز ۵۰ سانتی متر است.

۳- خط کشی هاشور ممتد

این خط کشی در تقاطع های چراغ دار با محدودیت حرکات گردشی که عبور عابر پیاده نیز دارند در محدوده میانی تقاطع و به صورت مورب و عمود بر هم به رنگ زرد ترسیم می گردد.

خط کشی عرضی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *